Er is een vraag die de meeste mensen zichzelf nooit echt stellen. Niet omdat ze hem niet kennen, maar omdat het dagelijks leven er geen ruimte voor laat. Wie ben jij, als niemand kijkt? Niet wie je bent voor je werk, je gezin of je vrienden. Maar jij, zoals je werkelijk bent, als je even niet aan het schipperen bent tussen wat jij wilt en wat anderen van je verwachten. Het is een eenvoudige vraag met een ongemakkelijk antwoord. Want om die vraag eerlijk te beantwoorden, moet

Verlegen. Dat was het woord dat me jarenlang volgde. Thuis zeiden ze het. Op school zeiden ze het. En hoe vaker ik het hoorde, hoe meer ik het begon te geloven. Maar verlegen was ik niet. Of niet op de manier waarop mensen dat bedoelden. Een feestje op zijn tijd vond ik leuk. Maar na een paar uurtjes in de disco werd het ineens te veel en wilde ik à la minute naar huis. Te veel energie, te veel lawaai. Dan snakte ik weer naar de rust van mijn eigen wereldje. Naar mijn eigen