Wanneer merk je dat iemand je leegtrekt?

"Kun je je nog een moment herinneren, toen dat gebeurde?" Mijn man wist het meteen toen ik hem de vraag stelde. Geen twijfel, geen nadenken. Hij noemde direct die ene avond bij vrienden, jaren geleden.

We waren op bezoek. Een vriend van mijn man, zijn vrouw en ik waren erbij gekomen. Gezellig, zou je denken. Maar elke keer dat we daar over de vloer kwamen, hing er een zwaar wolkje boven het gesprek. De vriend had het zo vreselijk moeilijk met zichzelf. En geloof me, dat was zó niet nodig. Het ontbrak hem aan niets. Blijkbaar was hij blind voor al zijn zegeningen. Na een paar uur dat bezoek "uitzitten", stonden we weer buiten.

We besloten naar de stad te gaan en zijn daar in een bruincafé beland. En daar, in die warme, uitgelaten sfeer, konden we er hartelijk om lachen. Dat hielp. Waren we meteen na het bezoek naar huis gegaan, dan hadden we er samen over doorgezeurd. Nu lieten we het los.

Dat gevoel in je borstkas

Ik had toen nog nooit van introversie gehoord. Ik wist niet dat er een woord was voor wat ik voelde. Maar ik wist wel dat ik na dat soort bezoeken compleet leeg was. Moe. Niet de moe van een lange wandeling of een drukke werkdag, maar een ander soort moe. Eentje die ik voel in mijn borstkas.

Dat is mijn signaal. Mijn lichaam vertelt mij wanneer iets of iemand te veel van mij vraagt.

Of het nu een negatief gesprek is, een avond vol geklaag, of gewoon iemand die in een donkere stemming zit en er anderen onbewust in meeneemt. Ik voel het. Mijn energie sijpelt weg.

Zijn energievreters alleen mensen?

Nee, zeker niet. Mensen zijn misschien de meest herkenbare vorm, maar energievreters zijn overal.

Neem de Ikea. Of een ander groot warenhuis. Ik loop naar binnen met goede moed en na twintig minuten wil ik niets liever dan weer buiten staan. Te veel prikkels, te veel keuzes, te veel mensen. Zelfs in een grote boekenzaak, een plek die ik in principe geweldig zou moeten vinden, kijk ik om mij heen en ben ik sneller buiten dan ik had gepland. Té veel aanbod. Hoe vind ik daartussen een inspirerend boek?

En dan social media. Niet het kijken op zich, maar het scrollen. Dat eindeloze, gedachteloze scrollen waarbij je jezelf volledig kwijtraakt. Je sluit de app af en voelt je... leeg. Alsof je ergens was zonder er echt te zijn. Het woord dat bij je opkomt is tijdverspilling, maar een beter woord zou zijn levenverspilling.

Het zijn allemaal variaties op hetzelfde thema: situaties waarbij je meer geeft dan je ontvangt.

Is dit een introvert ding?

Dat vroeg ik mijzelf ook af. Mijn man is ambivert, ergens tussen introvert en extravert in. Hij kan het huidige depressief makende wereldnieuws volgen zonder het zich aan te trekken. Zijn advies aan mij is altijd: "Je moet het wel volgen, maar het je niet aantrekken."

Klinkt logisch. Is voor mij erg moeilijk.

Ik denk dat gevoeligheid voor stemmingen niet exclusief bij introversie hoort, maar dat introverte mensen, en zeker hoogsensitieve mensen, er wel vaker last van hebben. Je neemt meer op. Je verwerkt dieper. En dat kost energie.

Onderzoek van Elaine Aron naar hoogsensitiviteit laat zien dat ongeveer 15 tot 20 procent van de mensen prikkels intenser verwerkt dan anderen. Zij reageren sterker op omgevingsinvloeden, emoties van anderen en negatieve ervaringen. (Bron: Elaine Aron, The Highly Sensitive Person)

Misschien herken jij dit ook in jezelf.

Jezelf beschermen mag

Je hoeft je hier niet voor te schamen. Het is geen zwakte om te merken dat iemand of iets jou 'leegtrekt'. Het is juist een vorm van zelfkennis.

Ik vermijd dit soort situaties zoveel mogelijk. Dat klinkt misschien defensief, maar ik zie het als zelfzorg. Want aan de andere kant van het spectrum zijn er ook mensen die mij energie geven. Die mij inspireren, motiveren, die een gesprek voeren dat mij rijker maakt dan ervoor. Die mensen koester ik.

Het gaat er niet om dat je negativiteit volledig uit je leven bant, dat lukt toch niet. Maar het helpt om te weten wat er met je gebeurt, en wat jou helpt om daarna de knop om te draaien.

Hoe draai jij de knop om?

Dit zijn een paar dingen die voor mij werken na een moment waarop ik mij leeggetrokken voel:

• Lachen. Niet forceren, maar als het kan: zoek iets of iemand op waarbij je spontaan kunt lachen. Het werkt sneller dan je denkt.

• Van omgeving wisselen. Een andere plek, een ander gevoel. Soms is dat letterlijk naar buiten gaan.

• Bewust positieve prikkels binnenlaten. Een fijn boek, muziek die je blij maakt, een wandeling in de natuur.

• Scrollen stoppen. Leg je telefoon weg en doe iets met je handen of je lijf.

• Erover praten met iemand die je begrijpt. Niet doorzeuren, maar even benoemen. Dan kun je het loslaten.

Als je wat dieper wilt graven naar wie jij bent en wat jou energie geeft of kost, kan het werkboek Jezelf Worden een rustige manier zijn om dat voor jezelf in kaart te brengen. Geen grote stappen, gewoon schrijven en nadenken.

Jouw beurt

Herken jij dit? Weet jij meteen wie of wat jou leegtrekt? En misschien nog interessanter: wat helpt jóú om daarna weer op te laden?

Laat het weten in de reacties. Ik ben benieuwd.