Er is een vraag die de meeste mensen zichzelf nooit echt stellen. Niet omdat ze hem niet kennen, maar omdat het dagelijks leven er geen ruimte voor laat. Wie ben jij, als niemand kijkt? Niet wie je bent voor je werk, je gezin of je vrienden. Maar jij, zoals je werkelijk bent, als je even niet aan het schipperen bent tussen wat jij wilt en wat anderen van je verwachten. Het is een eenvoudige vraag met een ongemakkelijk antwoord. Want om die vraag eerlijk te beantwoorden, moet

"Kun je je nog een moment herinneren, toen dat gebeurde?" Mijn man wist het meteen toen ik hem de vraag stelde. Geen twijfel, geen nadenken. Hij noemde direct die ene avond bij vrienden, jaren geleden. We waren op bezoek. Een vriend van mijn man, zijn vrouw en ik waren erbij gekomen. Gezellig, zou je denken. Maar elke keer dat we daar over de vloer kwamen, hing er een zwaar wolkje boven het gesprek. De vriend had het zo vreselijk moeilijk met zichzelf. En geloof me, dat was z

Stille wateren hebben diepe gronden, zei mijn leraar. Ik wist toen niet wat het betekende. Nu wel. Ik was een jaar of dertien, zat in de klas bij mijn leraar Nederlands, en deed wat ik altijd deed: luisteren, observeren, nadenken. Voor de buitenwereld zag dat er waarschijnlijk uit als afwezig zijn. Mijn leraar vond me "zo stil" en maakte er een opmerking over. Maar hij eindigde met een spreekwoord dat sindsdien nooit meer is weggegaan: stille wateren hebben diepe gronden. Ik

Ik was een jaar of twaalf. Groep acht. We hielpen jongere kinderen met lezen, en ik zat naast een meisje dat het moeilijk vond. Steeds als ze een fout maakte, corrigeerde ik haar. Niet vriendelijk, niet geduldig, maar op een manier die haar vast het gevoel gaf dat ze tekortschoot. Op een gegeven moment zag ik het aan haar gezicht. Ik had meteen spijt. Niet het soort spijt dat je hebt als je betrapt wordt, maar een dieper gevoel van: dit ben ik niet.  Ik ben niet gemeen. Integ

Je bewust zijn van jezelf begint meestal rond je vierde of vijfde levensjaar. Het is alsof de archiefkast met laden voor het opslaan van je herinneringen dan eindelijk klaar is. Het kostte jaren bouwen, want er moet heel wat in worden opgeslagen. En dan ontstaat jouw unieke verhaal. De archiefkast die klaarstaat Mijn vroegste herinneringen: de Veluwe Mijn eerste echte herinneringen zijn die van een meisje van vijf op de Veluwe. Een wereld van ruimte, vrijheid en verbeelding.

Verlegen. Dat was het woord dat me jarenlang volgde. Thuis zeiden ze het. Op school zeiden ze het. En hoe vaker ik het hoorde, hoe meer ik het begon te geloven. Maar verlegen was ik niet. Of niet op de manier waarop mensen dat bedoelden. Een feestje op zijn tijd vond ik leuk. Maar na een paar uurtjes in de disco werd het ineens te veel en wilde ik à la minute naar huis. Te veel energie, te veel lawaai. Dan snakte ik weer naar de rust van mijn eigen wereldje. Naar mijn eigen

Herinner je je de tijd van de 'kliks' nog? Ik zie het nog zo voor me. In ons huis in Frankrijk zaten we op de hoogste verdieping met een dongle, vurig hopend op een sprankje signaal. Soms moest de auto er zelfs aan te pas komen om een plek te vinden waar de e-mail eindelijk binnenrolde. Verbinding was toen iets waar je echt moeite voor deed; het was kostbaar en schaars. Tegenwoordig is internet overal, maar de prijs die je betaalt is veranderd. Je rekent niet meer af per klik

In mijn vorige blog deelde ik hoe het label ' verlegen ' mijn jeugd kleurde. Het was een bevrijding om te ontdekken dat ik niet verlegen was, maar introvert. Maar de volgende vraag die dan vaak opkomt is: “Oké, ik ben introvert... en nu? Hoe ga ik om met netwerkborrels, drukke kantoortuinen en een partner die wél elke avond weg wil?” Waar Susan Cain de basis legde voor de erkenning, geeft de Nederlandse auteur en journalist Liesbeth Smit  in haar bestseller "Ik moet nog even

Iedereen zei het, dus ik geloofde het. Het werd mijn identiteit. Ik droeg dat label als een zware jas die eigenlijk niet paste, maar die ik toch elke dag aantrok, omdat men zei dat hij van mij was.

Stil  (oorspronkelijke titel: Quiet ) van Susan Cain is een baanbrekend boek dat de manier waarop we naar introversie en extraversie kijken, fundamenteel heeft veranderd. Cain betoogt dat onze moderne westerse samenleving lijdt aan het "Extravert Ideaal" , waardoor de kwaliteiten van introverten stelselmatig worden onderschat. Ik kan mezelf helemaal in haar uiteenzetting herkennen. Zoals zoveel seventies-introverten ben ook ik 'slachtoffer' geworden van de opkomst van de...