Er is een vraag die de meeste mensen zichzelf nooit echt stellen. Niet omdat ze hem niet kennen, maar omdat het dagelijks leven er geen ruimte voor laat. Wie ben jij, als niemand kijkt? Niet wie je bent voor je werk, je gezin of je vrienden. Maar jij, zoals je werkelijk bent, als je even niet aan het schipperen bent tussen wat jij wilt en wat anderen van je verwachten. Het is een eenvoudige vraag met een ongemakkelijk antwoord. Want om die vraag eerlijk te beantwoorden, moet

"Kun je je nog een moment herinneren, toen dat gebeurde?" Mijn man wist het meteen toen ik hem de vraag stelde. Geen twijfel, geen nadenken. Hij noemde direct die ene avond bij vrienden, jaren geleden. We waren op bezoek. Een vriend van mijn man, zijn vrouw en ik waren erbij gekomen. Gezellig, zou je denken. Maar elke keer dat we daar over de vloer kwamen, hing er een zwaar wolkje boven het gesprek. De vriend had het zo vreselijk moeilijk met zichzelf. En geloof me, dat was z

Ik was een jaar of twaalf. Groep acht. We hielpen jongere kinderen met lezen, en ik zat naast een meisje dat het moeilijk vond. Steeds als ze een fout maakte, corrigeerde ik haar. Niet vriendelijk, niet geduldig, maar op een manier die haar vast het gevoel gaf dat ze tekortschoot. Op een gegeven moment zag ik het aan haar gezicht. Ik had meteen spijt. Niet het soort spijt dat je hebt als je betrapt wordt, maar een dieper gevoel van: dit ben ik niet.  Ik ben niet gemeen. Integ

Je bewust zijn van jezelf begint meestal rond je vierde of vijfde levensjaar. Het is alsof de archiefkast met laden voor het opslaan van je herinneringen dan eindelijk klaar is. Het kostte jaren bouwen, want er moet heel wat in worden opgeslagen. En dan ontstaat jouw unieke verhaal. De archiefkast die klaarstaat Mijn vroegste herinneringen: de Veluwe Mijn eerste echte herinneringen zijn die van een meisje van vijf op de Veluwe. Een wereld van ruimte, vrijheid en verbeelding.

We spelen zoveel rollen tegelijk dat we onszelf soms kwijtraken. Hoe kom je erachter wie je écht bent, onder al die lagen van verwachting, gewoonte en aanpassing? - Door Tineke Hofstee Er zijn van die momenten waarop je even stilstaat en denkt: wacht, wie ben ik eigenlijk? Niet de moeder, de partner, de collega of de vriendin. Maar jij, los van al die rollen. Het is een vraag die je misschien even wegschuift, want het dagelijkse leven vraagt om actie, niet om nadenken. Maar

Herinner je je de tijd van de 'kliks' nog? Ik zie het nog zo voor me. In ons huis in Frankrijk zaten we op de hoogste verdieping met een dongle, vurig hopend op een sprankje signaal. Soms moest de auto er zelfs aan te pas komen om een plek te vinden waar de e-mail eindelijk binnenrolde. Verbinding was toen iets waar je echt moeite voor deed; het was kostbaar en schaars. Tegenwoordig is internet overal, maar de prijs die je betaalt is veranderd. Je rekent niet meer af per klik