Het begon met een misdaadroman. Toen ik mijn eerste thriller ging schrijven, wilde ik mijn personages echt begrijpen. Niet alleen wat ze deden, maar waarom. Wat dreef hen? Wat zat er onder de oppervlakte? Ik begon me te verdiepen in karakteropbouw, en al snel stuitte ik op het werk van Carl Gustav Jung. Zijn ideeën spraken me meteen aan. Ik herkende ze in mezelf en in de mensen om me heen. En ik ben niet de enige. Jungs begrippen vormen nog altijd de basis van veel wat we van

Toen reputatie nog betekenis had. Er was een tijd dat je werd beoordeeld op wie je was, niet op hoe je overkwam. Warren Susman, een Amerikaanse cultuurhistoricus, beschreef hoe de westerse samenleving in de twintigste eeuw verschoof van een karaktercultuur naar een persoonlijkheidscultuur. In zijn essay "Personality" and the Making of Twentieth Century Culture" legt hij uit dat die overgang samenvalt met de opkomst van de massacultuur, de reclame en de stedelijke samenleving.

Stille wateren hebben diepe gronden, zei mijn leraar. Ik wist toen niet wat het betekende. Nu wel. Ik was een jaar of dertien, zat in de klas bij mijn leraar Nederlands, en deed wat ik altijd deed: luisteren, observeren, nadenken. Voor de buitenwereld zag dat er waarschijnlijk uit als afwezig zijn. Mijn leraar vond me "zo stil" en maakte er een opmerking over. Maar hij eindigde met een spreekwoord dat sindsdien nooit meer is weggegaan: stille wateren hebben diepe gronden. Ik