Mijn oma las op zolder. Niet als hobby die ze openlijk deelde. Niet met een kop thee aan de keukentafel. Ze verschool zich, boven, tussen het stof en de stilte, met een boek op schoot. Beneden bleef het huishoudelijke werk liggen. Dat werk viel dan aan haar dochters toe, mijn moeder en haar zus, die het na schooltijd mochten inhalen. Ik heb mijn oma nooit als lezer meegemaakt. Wat ik wél weet, is dat de tijdsgeest haar weinig ruimte gaf om te worden wie ze had willen zijn. De

Er zijn patronen die je zo lang met je meedraagt, dat je ze niet meer ziet als patronen. Ze voelen gewoon als jij. Pas als je even stilstaat, en je afvraagt waarom je altijd zo reageert in bepaalde situaties, begin je de contouren te zien van iets wat veel eerder begon. De stille afspraak die je thuis leerde In veel gezinnen bestaan ongeschreven regels. Geen regels die ooit hardop zijn uitgesproken, maar wel regels die je als kind feilloos aanvoelt. Bij mij thuis was die rege

Er is een vraag die de meeste mensen zichzelf nooit echt stellen. Niet omdat ze hem niet kennen, maar omdat het dagelijks leven er geen ruimte voor laat. Wie ben jij, als niemand kijkt? Niet wie je bent voor je werk, je gezin of je vrienden. Maar jij, zoals je werkelijk bent, als je even niet aan het schipperen bent tussen wat jij wilt en wat anderen van je verwachten. Het is een eenvoudige vraag met een ongemakkelijk antwoord. Want om die vraag eerlijk te beantwoorden, moet

We spelen zoveel rollen tegelijk dat we onszelf soms kwijtraken. Hoe kom je erachter wie je écht bent, onder al die lagen van verwachting, gewoonte en aanpassing? - Door Tineke Hofstee Er zijn van die momenten waarop je even stilstaat en denkt: wacht, wie ben ik eigenlijk? Niet de moeder, de partner, de collega of de vriendin. Maar jij, los van al die rollen. Het is een vraag die je misschien even wegschuift, want het dagelijkse leven vraagt om actie, niet om nadenken. Maar