Er was een moment, ergens in mijn middelbare schooltijd, dat een leraar met grote letters op het schoolbord schreef: ASSERTIVITEIT. Vanaf nu gaan we assertiever zijn. Je mening laten horen. Zeggen wat je ergens van vindt. De klas knikte. Ik voelde iets wringen. Niet omdat ik geen mening had, maar omdat ik bij een complex onderwerp liever eerst de tijd neem voor ik ergens iets van vind. Een mening die ergens op gestoeld is, weegt zwaarder dan een die je zo uit je mouw schudt.

Er zijn momenten die je niet vergeet. Niet omdat ze groot waren. Niet omdat er iemand schreeuwde of een deur dichtsloeg. Soms zijn het juist de kleine momenten die blijven hangen, een opmerking, een gebaar, een blik, die langzaam maar zeker iets gaan vormen van binnenuit. Een overtuiging. Over wie jij bent. Over wat jij mag verwachten van de wereld. En het lastige is: je merkt het vaak pas veel later. Als je jezelf betrapt op een patroon. Als je ziet dat je al jaren je mond h

Terwijl anderen al renden, stond jij even stil. Niet uit angst. Niet omdat je niet wist wat je moest doen. Maar omdat je eerst wilde begrijpen wat er speelde. Wie er was. Wat de sfeer was. Of het veilig was om jezelf te zijn. Dat is een eigenschap die introverte mensen vaak hebben, en die ze zichzelf even zo vaak aanrekenen. Te afwachtend. Te stil. Niet spontaan genoeg. Maar er zit iets anders achter dat stilstaan. Iets wat de moeite waard is om beter te begrijpen. Serie: Hoe

Stille wateren hebben diepe gronden, zei mijn leraar. Ik wist toen niet wat het betekende. Nu wel. Ik was een jaar of dertien, zat in de klas bij mijn leraar Nederlands, en deed wat ik altijd deed: luisteren, observeren, nadenken. Voor de buitenwereld zag dat er waarschijnlijk uit als afwezig zijn. Mijn leraar vond me "zo stil" en maakte er een opmerking over. Maar hij eindigde met een spreekwoord dat sindsdien nooit meer is weggegaan: stille wateren hebben diepe gronden. Ik