Er is een scène in de feelgood film Champagne Problems die me bijbleef. Op de trap van een boekwinkel staat een zin geschilderd: J'accepte la grande aventure d'être moi. Ik accepteer het grote avontuur van mezelf zijn. Ik las de zin en dacht: dit is precies wat zoveel mensen zoeken. Niet een snelle oplossing, geen lijst met tips, geen formule om jezelf te verbeteren. Maar die rustige, bijna moedige keuze om jezelf serieus te nemen. Om jezelf te willen kennen. En wat mij opvie

Er zijn patronen die je zo lang met je meedraagt, dat je ze niet meer ziet als patronen. Ze voelen gewoon als jij. Pas als je even stilstaat, en je afvraagt waarom je altijd zo reageert in bepaalde situaties, begin je de contouren te zien van iets wat veel eerder begon. De stille afspraak die je thuis leerde In veel gezinnen bestaan ongeschreven regels. Geen regels die ooit hardop zijn uitgesproken, maar wel regels die je als kind feilloos aanvoelt. Bij mij thuis was die rege

Er zijn momenten die je niet vergeet. Niet omdat ze groot waren. Niet omdat er iemand schreeuwde of een deur dichtsloeg. Soms zijn het juist de kleine momenten die blijven hangen, een opmerking, een gebaar, een blik, die langzaam maar zeker iets gaan vormen van binnenuit. Een overtuiging. Over wie jij bent. Over wat jij mag verwachten van de wereld. En het lastige is: je merkt het vaak pas veel later. Als je jezelf betrapt op een patroon. Als je ziet dat je al jaren je mond h

Er zijn plekken die je niet vergeet. Niet omdat er iets bijzonders gebeurde. Geen drama, geen groot moment. Gewoon: een bos achter het huis. De geur van graan dat hoger was dan jij. Een vriendin met wie je knikkers speelde op het stoepje voor haar deur. Toch draag je die plekken je hele leven mee. Als kind weet je dat nog niet. Je speelt, je fietst, je groeit. Je merkt niet dat die plek iets met je doet, dat ze iets in je vormt. Dat doe je pas later, als ze er niet meer is. I

Het was begin jaren zeventig. Ik was tien jaar oud en zat in de klas bij een meester die boos op mij was, omdat ik mijn huiswerk niet had ingeleverd. Hij stuurde me naar huis om het op te halen. Ik zei hem dat er niemand thuis was, want mijn moeder werkte buitenshuis. Dat was destijds ongebruikelijk. Hij geloofde me niet. Zenuwachtig fietste ik twee kilometer naar huis. Er was gelukkig een sleutel. Ik kon gewoon binnenkomen. Ik pakte mijn schrift met het harde kaft met elasti

Er is een vraag die de meeste mensen zichzelf nooit echt stellen. Niet omdat ze hem niet kennen, maar omdat het dagelijks leven er geen ruimte voor laat. Wie ben jij, als niemand kijkt? Niet wie je bent voor je werk, je gezin of je vrienden. Maar jij, zoals je werkelijk bent, als je even niet aan het schipperen bent tussen wat jij wilt en wat anderen van je verwachten. Het is een eenvoudige vraag met een ongemakkelijk antwoord. Want om die vraag eerlijk te beantwoorden, moet

Veel mensen hebben een idool. Iemand die ze voor ogen houden als ze twijfelen, iemand wiens succes hen aanmoedigt verder te gaan. Een sporter, een schrijver, een zakenman of een inspirerende vrouw die ze ooit op een podium zagen staan. Ik heb dat nooit gehad. Niet omdat ik er niet naar gezocht heb, maar omdat ik het gewoon niet nodig had. De drang om te groeien, om beter te worden in wat ik doe, zit in mij. Het is geen bewuste keuze, het is een innerlijke motor die altijd hee

Ik was een jaar of twaalf. Groep acht. We hielpen jongere kinderen met lezen, en ik zat naast een meisje dat het moeilijk vond. Steeds als ze een fout maakte, corrigeerde ik haar. Niet vriendelijk, niet geduldig, maar op een manier die haar vast het gevoel gaf dat ze tekortschoot. Op een gegeven moment zag ik het aan haar gezicht. Ik had meteen spijt. Niet het soort spijt dat je hebt als je betrapt wordt, maar een dieper gevoel van: dit ben ik niet. Ik ben niet gemeen. Intege

Je bewust zijn van jezelf begint meestal rond je vierde of vijfde levensjaar. Het is alsof de archiefkast met laden voor het opslaan van je herinneringen dan eindelijk klaar is. Het kostte jaren bouwen, want er moet heel wat in worden opgeslagen. En dan ontstaat jouw unieke verhaal. De archiefkast die klaarstaat Mijn vroegste herinneringen: de Veluwe Mijn eerste echte herinneringen zijn die van een meisje van vijf op de Veluwe. Een wereld van ruimte, vrijheid en verbeelding.