Verlegen. Dat was het woord dat me jarenlang volgde. Thuis zeiden ze het. Op school zeiden ze het. En hoe vaker ik het hoorde, hoe meer ik het begon te geloven. Maar verlegen was ik niet. Of niet op de manier waarop mensen dat bedoelden. Een feestje op zijn tijd vond ik leuk. Maar na een paar uurtjes in de disco werd het ineens te veel en wilde ik à la minute naar huis. Te veel energie, te veel lawaai. Dan snakte ik weer naar de rust van mijn eigen wereldje. Naar mijn eigen