Er is een scène in de feelgood film Champagne Problems die me bijbleef. Op de trap van een boekwinkel staat een zin geschilderd: J'accepte la grande aventure d'être moi. Ik accepteer het grote avontuur van mezelf zijn. Ik las de zin en dacht: dit is precies wat zoveel mensen zoeken. Niet een snelle oplossing, geen lijst met tips, geen formule om jezelf te verbeteren. Maar die rustige, bijna moedige keuze om jezelf serieus te nemen. Om jezelf te willen kennen. En wat mij opvie

Er zijn plekken die je niet vergeet. Niet omdat er iets bijzonders gebeurde. Geen drama, geen groot moment. Gewoon: een bos achter het huis. De geur van graan dat hoger was dan jij. Een vriendin met wie je knikkers speelde op het stoepje voor haar deur. Toch draag je die plekken je hele leven mee. Als kind weet je dat nog niet. Je speelt, je fietst, je groeit. Je merkt niet dat die plek iets met je doet, dat ze iets in je vormt. Dat doe je pas later, als ze er niet meer is. I

Toen reputatie nog betekenis had. Er was een tijd dat je werd beoordeeld op wie je was, niet op hoe je overkwam. Warren Susman, een Amerikaanse cultuurhistoricus, beschreef hoe de westerse samenleving in de twintigste eeuw verschoof van een karaktercultuur naar een persoonlijkheidscultuur. In zijn essay "Personality" and the Making of Twentieth Century Culture" legt hij uit dat die overgang samenvalt met de opkomst van de massacultuur, de reclame en de stedelijke samenleving.

Veel mensen hebben een idool. Iemand die ze voor ogen houden als ze twijfelen, iemand wiens succes hen aanmoedigt verder te gaan. Een sporter, een schrijver, een zakenman of een inspirerende vrouw die ze ooit op een podium zagen staan. Ik heb dat nooit gehad. Niet omdat ik er niet naar gezocht heb, maar omdat ik het gewoon niet nodig had. De drang om te groeien, om beter te worden in wat ik doe, zit in mij. Het is geen bewuste keuze, het is een innerlijke motor die altijd hee

Stille wateren hebben diepe gronden, zei mijn leraar. Ik wist toen niet wat het betekende. Nu wel. Ik was een jaar of dertien, zat in de klas bij mijn leraar Nederlands, en deed wat ik altijd deed: luisteren, observeren, nadenken. Voor de buitenwereld zag dat er waarschijnlijk uit als afwezig zijn. Mijn leraar vond me "zo stil" en maakte er een opmerking over. Maar hij eindigde met een spreekwoord dat sindsdien nooit meer is weggegaan: stille wateren hebben diepe gronden. Ik

Ik was een jaar of twaalf. Groep acht. We hielpen jongere kinderen met lezen, en ik zat naast een meisje dat het moeilijk vond. Steeds als ze een fout maakte, corrigeerde ik haar. Niet vriendelijk, niet geduldig, maar op een manier die haar vast het gevoel gaf dat ze tekortschoot. Op een gegeven moment zag ik het aan haar gezicht. Ik had meteen spijt. Niet het soort spijt dat je hebt als je betrapt wordt, maar een dieper gevoel van: dit ben ik niet. Ik ben niet gemeen. Intege

Je bewust zijn van jezelf begint meestal rond je vierde of vijfde levensjaar. Het is alsof de archiefkast met laden voor het opslaan van je herinneringen dan eindelijk klaar is. Het kostte jaren bouwen, want er moet heel wat in worden opgeslagen. En dan ontstaat jouw unieke verhaal. De archiefkast die klaarstaat Mijn vroegste herinneringen: de Veluwe Mijn eerste echte herinneringen zijn die van een meisje van vijf op de Veluwe. Een wereld van ruimte, vrijheid en verbeelding.

We spelen zoveel rollen tegelijk dat we onszelf soms kwijtraken. Hoe kom je erachter wie je écht bent, onder al die lagen van verwachting, gewoonte en aanpassing? - Door Tineke Hofstee Er zijn van die momenten waarop je even stilstaat en denkt: wacht, wie ben ik eigenlijk? Niet de moeder, de partner, de collega of de vriendin. Maar jij, los van al die rollen. Het is een vraag die je misschien even wegschuift, want het dagelijkse leven vraagt om actie, niet om nadenken. Maar