Er was een moment, ergens in mijn middelbare schooltijd, dat een leraar met grote letters op het schoolbord schreef: ASSERTIVITEIT. Vanaf nu gaan we assertiever zijn. Je mening laten horen. Zeggen wat je ergens van vindt. De klas knikte. Ik voelde iets wringen. Niet omdat ik geen mening had, maar omdat ik bij een complex onderwerp liever eerst de tijd neem voor ik ergens iets van vind. Een mening die ergens op gestoeld is, weegt zwaarder dan een die je zo uit je mouw schudt.

Er zijn momenten die je niet vergeet. Niet omdat ze groot waren. Niet omdat er iemand schreeuwde of een deur dichtsloeg. Soms zijn het juist de kleine momenten die blijven hangen, een opmerking, een gebaar, een blik, die langzaam maar zeker iets gaan vormen van binnenuit. Een overtuiging. Over wie jij bent. Over wat jij mag verwachten van de wereld. En het lastige is: je merkt het vaak pas veel later. Als je jezelf betrapt op een patroon. Als je ziet dat je al jaren je mond h

Herinner je je de tijd van de 'kliks' nog? Ik zie het nog zo voor me. In ons huis in Frankrijk zaten we op de hoogste verdieping met een dongle, vurig hopend op een sprankje signaal. Soms moest de auto er zelfs aan te pas komen om een plek te vinden waar de e-mail eindelijk binnenrolde. Verbinding was toen iets waar je echt moeite voor deed; het was kostbaar en schaars. Tegenwoordig is internet overal, maar de prijs die je betaalt is veranderd. Je rekent niet meer af per klik