Hoe ga je om met onzekerheid en zorgen?

Er is een verschil tussen je zorgen maken en stilstaan in je leven. Ik ga het je uitleggen. Ik heb altijd wel iets van onzekerheid en bezorgdheid met me meegedragen. Ik ben echter een denker in oplossingen. Daarom heeft onzeker zijn en me zorgen maken me nooit tegengehouden om dingen te ondernemen. Wat ik wél merk is, dat ik soms (te) lang wacht om mijn werk te tonen aan de buitenwereld. Het voelt dan voor mij nog niet perfect genoeg.

Die neiging komt ergens vandaan. Ik groeide op met veel kritiek op de keuzes die ik maakte, zoals werk en een eigen onderneming starten. Er zijn meer voorbeelden, maar waar het om ging was; ik voelde me niet gesteund. Oké, ik geef het toe. Soms kregen degenen die de kritiek uitten ook gelijk en bleek dat het inderdaad geen goede keuze was geweest. En dat helpt dus niet mee om minder onzeker te worden.

Maar het ging mij niet om mijn gelijk te krijgen, nee, het ging om het zelf mogen kiezen.

Toen onze dochter naar Monaco wilde om op een superjacht te gaan werken, hebben mijn man en ik haar gesteund. Uiteraard was spannend voor ons en ook voor haar. Mijn eigen ouders zouden daar nooit mee hebben ingestemd. Ik vraag me af of ze overbeschermd waren of dat ze te weinig vertrouwen in mij hadden. Daarbij was er de tijdsgeest van 'Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg'. En wij waren 'gewone mensen', dus...

Wat onthult dit patroon van onzekerheid?

Bij mij vertaalt het zich naar perfectionisme: wachten tot iets "af" genoeg is voordat ik het laat zien. Dat is een vorm van onzekerheid en je zorgen maken die zich vermomt als zorgvuldigheid. Het voelt productief, maar het is vaak uitstel.

Ben je vaak bezorgd en pieker je veel, of kun je onzekerheden kalm aanpakken? 

Deze vraag uit het werkboek is dus geen ja-of-nee-vraag. De meeste mensen zitten ergens ertussenin en ook vaak in een andere levensfase. Ondernemen (iets creëeren) dat lukte mij prima. Iets tonen aan de wereld, dat kostte meer tijd.

Wat kun je ermee doen?

Herkennen waar je onzekerheid zich verstopt, dat is de eerste stap. Soms heet het "nog even wachten", "het moet eerst beter" of "ik ben er nog niet klaar voor". Vraag jezelf dan af: wacht ik omdat het werk het écht nodig heeft of wacht ik, omdat ik bang ben voor een reactie van kritiek, die ik als kind vaak ontving?

En misschien is de belangrijkste stap die je kunt zetten deze: een keuze mag van jou zijn, ook als hij niet perfect is. Precies zoals ik dat mijn dochter gunde, toen ze koos voor een pad dat niet voor de hand lag. Na een zestal weken kwam ze terug. Ze had geen baan kunnen krijgen. Maar ze had ervan 'geproefd' en een half jaar later ging ze weer en toen lukte het wel. Ze heeft 10 jaar gevaren en haar man ontmoet. Zo zie je maar. Soms moet je gewoon doen wat je hart je ingeeft.

Wil je deze opdracht zelf uitwerken? 

In het werkboek Jezelf Worden vind je onder meer deze opdracht die je helpt onderscheid te maken tussen productief zorgvuldig zijn en onzekerheid die zich vermomt als perfectionisme.

Meer informatie over het werkboek vind je op deze pagina op de website.