Twee thrillers schrijven zonder te weten dat je over jezelf schrijft
Ik schreef twee thrillers. Puur fictie dacht ik. Iemand vertelde mij, dat de energie in het eerste boek boosheid was. Op dat moment ging er een lichtje branden bij mij. Die boosheid, waar deze lezer het over had, die had ik niet terug kunnen halen voor het tweede boek. Die boosheid was uit mijzelf gekomen. Ik zag het ineens: de gebeurtenissen zijn verzonnen, maar de emotie was mijn emotie. De titel van het eerste boek is Onmacht en dat is precies de emotie die mijn boosheid opriep. Ik was me niet bewust van de aanwezigheid van mijn innerlijke boosheid.
Fictie schrijven om een vervelende gebeurtenis uit je verleden te verwerken, dat is geen onbekende techniek. Als je een nare herinnering omvormt tot fictie, ontstaat er afstand tussen jou en die gebeurtenis. Je kunt naar de emoties kijken zonder er middenin te zitten. Jij bent immers niet de persoon in dat verhaal. Het wordt daardoor gemakkelijker om die emoties onder woorden te brengen. Ook de woorden die je liever niet hardop uitspreekt.
Een voordeel hiervan is, dat je als schrijver de controle hebt over het verhaal. Jij bepaalt hoe het verhaal verloopt. Dus kun je ook de afloop veranderen in iets waar je zelf beter van wordt. De gebeurtenis herbeleven wordt zo een herinterpretatie ervan.
Mijn eigen ervaring als voorbeeld
In mijn tweede verhaal de thriller Rekbaar geweten heb ik een eigen negatieve ervaring gebruikt. Ik was me nu bewust van de helende kracht van schrijven. Het was niet zo dat ik het verhaal om mijn nare ervaring heen schreef. Nee, het kwam er op een gegeven moment 'gewoon' in voor. De winkel van de hoofdpersoon staat in brand en ik heb mijn eigen ervaring gebruikt om de emotie van het aanzien van de ravage te kunnen beschrijven. De intro van dat verhaal luidt zo:
Ik gebruikte mijn echte gevoel en dus niet de letterlijke gebeurtenis. Voor mij bleek dit de sleutel te zijn. Door het op te schrijven werd het hanteerbaar. Dit klinkt misschien simpel. Begrijp me goed, het maakte de brand die ik beleefde niet minder erg. Maar omdat ik mijn emotie erover in woorden op papier schreef, werd die emotie minder heftig. Ik kan alleen maar aanraden om het te proberen, zodat je de werking, van nare ervaringen toevertrouwen aan het papier, zelf kunt gaan ervaren.
Achteraf zie ik pas hoeveel nog meer van mezelf in die twee boeken zit. Dus niet feiten maar mijn patronen. Bijvoorbeeld hoe ik met controleverlies omga. Wat ik doe als de grond onder me wegzakt. Waar ik naartoe vlucht in mijn hoofd.
Waarom dit iets is om te proberen
'Ja, allemaal mooi, maar ik kan niet schrijven,' zeg je? Maak je geen zorgen. Je hoeft geen boek te schrijven om dit te ervaren. Een kort fictief fragment kan al genoeg zijn. Verzin een personage en geef het jouw gevoel mee bij een gebeurtenis. Schrijf op wat er gebeurt. Je hoeft de feiten niet te veranderen. Je veranderd alleen de vorm. Die afstand alleen al kan iets verschuiven in hoe je naar de gebeurtenis kijkt.
Dit artikel is geïnspireerd door een vraag uit het Werkboek Jezelf Worden.
Heb je het werkboek nog niet? Bekijk het op
