Uit de
Praktijk

Je hoort vaak: "Doe alleen dingen die je positieve energie geven." Maar daarna komt dan altijd de vraag: "Moet ik alles wat me energie kost dan laten?" Nee, je kunt het proberen, maar je zult er al snel achter komen, dat het een onmogelijke opgave gaat worden. En dat het je alleen maar energie zal gaan kosten. Waar het om gaat is het verschil te kunnen herkennen, zodat je daarna kunt kiezen wat je met jouw energieslurpers gaat doen. Laten gaan: de sportschool Mijn energieslur

Therapeutisch schrijven, ook bekend als expressief schrijven of schrijftherapie, is een manier om via woorden emoties te verwerken en meer inzicht in jezelf te krijgen. Het principe is eenvoudig. Door je gedachten en gevoelens op te schrijven, kun je zien wat er in je omgaat. Dat kan helpen om spanning los te laten, rust te vinden en je zelfbewustzijn te vergroten. Wanneer je opschrijft wat je bezighoudt, krijg je meer overzicht in wat je voelt. Schrijven kan orde brengen in

Het staat op tegeltjes, in zelfhulpboeken en op sociale media: "Blijf dicht bij jezelf" of "Wees gewoon jezelf". Het klinkt als het eenvoudigste advies ter wereld. Maar op een van mijn recente berichten reageerde Benny met een interessante vraag: "Hoe kun je jezelf worden als niemand weet wat jezelf zijn is?" En die reactie raakt precies de kern. Want laten we eerlijk zijn: wat betekent het eigenlijk om 'jezelf' te zijn? Is er ergens diep vanbinnen een kant-en-klare, vastomli

Spiegelmoment: een situatie uit mijn leven, met een analyse. Ik was 23 en werkte nog maar kort op een afdeling, toen een collega terugkwam en de sfeer meteen veranderde. Haar gedrag stond me die dag tegen. Ik zei er niets van en deed mijn werk. Aan het einde van de dag ging ze voor me staan en vroeg: "Is er iets? Je bent zo stil de hele dag." Toen viel ik tegen haar uit en dat is iets wat ik zelden doe. De volgende dag moest ik bij het hoofd van de afdeling komen. Het hele v

Ik schreef twee thrillers. Puur fictie dacht ik. Iemand vertelde mij, dat de energie in het eerste boek boosheid was. Op dat moment ging er een lichtje branden bij mij. Die boosheid, waar deze lezer het over had, die had ik niet terug kunnen halen voor het tweede boek. Die boosheid was uit mijzelf gekomen. Ik zag het ineens: de gebeurtenissen zijn verzonnen, maar de emotie was mijn emotie. De titel van het eerste boek is Onmacht en dat is precies de emotie die mijn boosheid

"Toen mijn moeder leed aan PSP (progressieve supranucleaire paralyse), een ziekte die haar lichaam en spraak geleidelijk afnam, terwijl haar geest gevangen bleef, was er geen simpel woord voor wat ik voelde. Verdriet, ja. Maar er was ook iets dat zich lastiger liet benoemen. Na een aftakelend verloop van zo'n 7 jaren lag je daar dan, hulpeloos als een baby. Totaal afhankelijk van omstanders die je via een slangetje een stinkende vloeistof toedienden, dat ze voeding noemden.