Het nut van het schrijven van een brief aan een dierbare
- Tineke Hofstee
- 6 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
Toen mijn moeder leed aan PSP (progressieve supranucleaire paralyse), een ziekte die haar lichaam en spraak geleidelijk afnam, terwijl haar geest gevangen bleef, was er geen simpel woord voor wat ik voelde. Verdriet, ja. Maar er was ook iets dat zich lastiger liet benoemen.
Een van de opdrachten in het werkboek vraagt je om een brief te schrijven aan een dierbare over een herinnering die je diep heeft geraakt. Deze brief wordt niet verstuurd. Het gaat er niet om iemand en ook niet jezelf te overtuigen of iets uit te leggen. Het is puur een manier om het gevoel even buiten jezelf te plaatsen door het gebeurde in jouw woorden aan het papier toe te vertrouwen, zodat je het van een afstand kunt bekijken.
Waarom het schrijven van een brief werkt?
Schrijven aan iemand anders dwingt je om te formuleren, in plaats van te voelen. Die stap van "ik zit vol met iets" naar "ik leg het uit aan jou", dat schept afstand. En in die afstand wordt zichtbaar wat er eigenlijk speelt.
Bij mij bleek dat achter mijn verdriet iets anders verborgen bleef: het gevoel van onmacht. En de boosheid die soms opborrelde, die was niet gericht op de ziekte zelf, maar op het onvermogen om er iets aan te kunnen veranderen. Dat besef kwam door de gebeurtenis op te schrijven.
De stap erna: wat je ervan leert
Het werkboek laat je na het schrijven analyseren wat die brief onthult, langs drie lijnen:
Erkenning van emoties en hun oorsprong : Niet alleen benoemen wát je voelt, maar ook waar het vandaan komt. Onmacht voelt anders dan boosheid, ook al lijken ze op elkaar.
Communicatie en empathie: Hoe je dit gevoel kunt delen zonder iemand de schuld te geven. Een brief die begint bij je eigen gevoel in plaats van bij wat een ander verkeerd deed.
Zelfwerk en gezonde uitlaatkleppen: Welke concrete stappen je zelf al zet om ermee om te gaan en hoe je anderen daarbij kunt betrekken in plaats van het alleen te dragen.
Het resultaat van het schrijven van een brief
Met het schrijven van een brief aan een dierbare verdwijnt het verdriet niet. Dat kan geen enkele oefening doen. Het levert echter wel iets anders op. Een emotie die eerst overweldigend aanvoelde wordt iets dat je kunt begrijpen. Je kunt het benoemen en een plek geven. Dat is een groot verschil. Met onmacht die je herkent kun je beter omgaan, dan met onmacht die je alleen maar voelt.
Wil je dit zelf toepassen?
In het werkboek Jezelf Worden vind je deze opdracht helemaal uitgewerkt, met voorbeeldbrieven en reflectievragen die je stap voor stap helpen om een moeilijke herinnering om te zetten naar inzicht.
