Uit de
Praktijk

Vraag me hoe het gaat en het antwoord is bijna altijd hetzelfde: 'Het gaat prima.' Dat antwoord krijgt een buurvrouw en ook een oud-collega die ik toevallig tegenkom. Het is mijn antwoord, wanner een kennis het vraagt op een verjaardag. Het is niet gelogen, maar het is ook niet de hele waarheid. Het is het antwoord dat bij het contact past. Oppervlakkige contacten vragen ook niet om mijn werkelijke staat van zijn. Bij mijn volwassen kinderen ligt dat inmiddels anders. Daar ka

Er is een plek die ik nooit vergeet. Het is een plek die ik kan uittekenen. De gele graanvelden zo hoog. Ik kon er niet overheen kijken. De rode klaprozen samen met de blauwe korenbloemen. Een bos achter het huis en een grote een zandbak, een pony genaamd Hanneke, die me op een onverwacht moment in mijn bil beet. Ik speelde, ik leerde fietsen, ik groeide op zonder te beseffen dat die vijf jaar op de Veluwe, van mijn derde tot mijn achtste, de grond zouden worden onder alles w

Toen mijn moeder leed aan PSP (progressieve supranucleaire paralyse), een ziekte die haar lichaam en spraak geleidelijk afnam, terwijl haar geest gevangen bleef, was er geen simpel woord voor wat ik voelde. Verdriet, ja. Maar er was ook iets dat zich lastiger liet benoemen. Een van de opdrachten in het werkboek vraagt je om een brief te schrijven aan een dierbare over een herinnering die je diep heeft geraakt. Deze brief wordt niet verstuurd. Het gaat er niet om iemand en oo